![](https://www.shkodraweb.com/wp-content/uploads/2020/10/ahmet-zogu-stema.jpg?x87856)
Ahmet Zogu lindi në Burgajet të Matit me 8 tetor 1895. Pas vdekjes së babait të tij, Xhemal Pashë Zogu, ai u bë kreu i shtëpisë së tij, duke u mbështetë nga nëna e tij, Sadije Toptani që më pas u bë Nëna Mbretëreshë. Në moshën 13 vjeç, Ahmet Zogu bëhet kështu shef i krahinës së Matit.
Në moshë të re, ai dërgohet në liceun Francez të Gallatasarajit në Stamboll për të kryer studimet. Në vitin 1912, Zogu largohet nga Turqia për t’u kthyer në Shqipëri, mbas lajmeve alarmante që vinin nga vendi i tij.
Në moshën 17 vjeçare Ahmet Zogu rrok armët dhe në krye të 2000 njerëzve të besuar, shkon të luftojë për të mbrojtur Shkodrën e rrethuar nga serbët e malazezët. Megjithë moshën e re Zogu është i ftuar të marrë pjesë në ceremoninë e shpalljes së Pavarësisë në 28 nëntor 1912.
Ahmet Zogu merr pjesë në luftimet kundër serbëve në Krujë, ku arrin një fitore me njerëzit e tij, duke refuzuar edhe ndihmën e Austro-Hungarezëve. Në 1917 një komision imperial i drejtuar nga Princi ëindischgraetz dërgohet në Mat dhe i ofron Zogut gradën e Kolonelit të ushtrisë Imperiale dhe e fton që të lidhet me forcat austriake. Zogu refuzon duke u shprehur kështu: “Austria ka ardhur në Shqipëri si mike për të zmbrapsur ushtrinë serbe. Në të njejtën kohë, po si mike e jona ajo nuk ka të drejtë të ndërhyjë në problemet tona të mbrendëshme. Shqipëria është një vend neutral dhe neutraliteti i saj duhet respektuar!”
Nën preteksin e vdekjes së Perandorit Franc Jozef një delegacion i kryesuar nga Ahmet Zogu niset në Austri dhe aty mbahet në Austri nën survejim shtëpiak. Me gjithë protestat e Zogut ai do të lëshohej vetëm mbas amnistisë së vitit 1918.
Në këtë kohë 1919-1920, Zogu kthehet nga ekzili i forcuar dhe më pas niset me një grup njerëzish për të marrë pjesë në Kongresin e Lushnjes. Zogu deklaroi në ketë kongres: “Ne nuk do t’ju lejomë armiqëve tanë të futen në tokat tona si në një shtëpi pa zot. Pushkëve dhe topave të tyre ne do t’ju kundërvemë fortifikatat e trupave tanë…”
I emëruar nga qeveria Delvina, ministër i Brendshëm në moshën 25 vjeçare, Zogu arrin në krye të trupave shqiptare të thyejë trupat italiane në Vlorë. Mbas dorëheqjes së kryeministrit Vrioni dhe Pandeli Evangjeli, emërohet Kryeministër dhe Komandant i Ushtrisë Shqiptare.
Me 2 dhjetor 1922, ai adreson këtë mesazh: “Jam i bindur se qeveria e re do t’ju përgjigjet dëshirave të popullit, njëkohësisht dëshirën e tij për të krijuar një shtet Perëndimor, plotësisht të civilizuar. Qeveria kurrë nuk do të pengojë të drejtat e qytetarëve dhe lirinë e shtypit. Shqipëria është një vend i vogël dhe politika e saj duhet të jetë e qartë, transparente dhe e realizueshme. Ne përkrahim shtetet fqinje dhe kërkojmë që këto shtete të respektojnë plotësisht e njëkohësisht pavarësinë dhe sovranitetin e Shtetit tonë!”
Më 20 prill 1924, përballë tensionit të krijuar nga opozita e Nolit, Zogu strehohet në Jugosllavi. Me 24 dhjetor Zogu drejton trupat çliruese dhe mbërrin në Tiranë ku brohoritet nga populli.
5 janar 1925, Zogu emërohet nga Këshilli regjent i krijuar në Lushnje, të formojë një qeveri të re. Pëson disa antentate po njëherësh akuzohet edhe për eliminimin e kundërshtarëve të vet…
21 Janar 1925, Zogu paraqet një Projekt Kushtetutë që e bën Shqipërinë Republikë.
31 Janar 1925, Zogu shpallet President i Republikës Shqiptare.
Në vitin 1925 mbasi mbledh 540 shefat e Krahinës së Shkodrës, Dibrës dhe Kosovës, ju paraqet programin e tij ata i japin besën se do ta mbështesin dhe t’i shërbejnë denjësisht.
27 nëntor 1926, dhe 21 nëntor 1927 nënshkruhen dy paktet me Italinë, këto pakte kanë karakter politik, ekonomik dhe ushtarak me një kohëzgjatje 20 vjeçare.
Me 1 shtator 1928, me ndryshimin e Kushtetutës e shpall Shqipërinë Monarki dhe Ahmet Zogun: Mbret i Shqiptarëve, Zogu i Parë. Kjo u bë që Zogu të ndjehej edhe mbret i shqiptarëve në Kosovë dhe Çamëri.
2 Maj 1938, Zogu I martohet me Zonjushën Konteshën Geraldina Appogny, hungareze.
5 prill 1939, i lind i biri Leka, ndërkohë ai thërret Asamblenë Kombëtare për të shpallur Gjendjen e Luftës.
7 prill 1939, me Pushtimin nga ana e Italisë, Mbreti Zog do të largohet me eskortën e tij nga Shqipëria.
Mbas këtij çasti, Zogu dhe familja e tij do të kalojnë peripeci duke kaluar nga Greqia, Rumani, Poloni, vendet Baltike, Suedi, Norvegji për të arritur në Francë në prill 1939, së bashku me oborrin e tij të përbërë nga 60 vetë.
10 maj 1940, me hyrjen e nazistëve në Francë peripecitë nuk mbarojnë. Zogu detyrohet të largohet në Orleans, Royan, Bordeaux, ST Jean de Luz ku niset për në Angli. Mbreti George VI i jep azil politik. I zhgënjyer nga mospërkrahja e perëndimorëve ai largohet nga Londra në Egjipt në janar të vitit 1946, ku pritet nga Mbreti Farouk I.
7 janar 1947 Mbreti Zog mbas një marrëveshje me ballistët zgjidhet si President i Juntës Ushtarake dhe duke pasur si zëvendës Ermenjin dhe Kryeziun si dhe sekretar Gaqo Gogon.
Krijon “Kompaninë 4000”, duke pasur si qëllim stërvitjen e patriotëve për të rrëzuar qeverinë komuniste. Më 1951, Mbreti Zog shkon në SHBA për të diskutuar e bashkëpunuar me CIA-n për rrëzimin e qeverisë komuniste në Tiranë.
Me urdhër të Zogut “Kompania 4000” shpërndahet mbas disa dështimesh dhe vrasjen e ushtarëve mbasi më vonë u mor vesh se njëri nga komandantët amerikane Kim Philby ishte agjent sovjetik.
Në 1954, mbas rënies së Mbretit Farouk dhe ardhjes në pushtet të Naserit, Mbreti Zog largohet nga Egjipti. Zogu mbrrin në Cannes në Francë
5 shtator 1957, Zogu shpall djalin Leka i Parë Trashëgimtar të Kurorës Mbretërore.
9 prill 1961, Ahmet Zogu shuhet në Spitalin e Sursnes afër Parisit, në orën 16, në moshën 65 vjeçare.